De vergeten kunst van de leider die zelf nadenkt

Mark Carney, de premier van Canada, schreef zijn veelbesproken speech voor de laatste WEF-bijeenkomst in Davos zelf. Dat is nieuws, treurig genoeg…

Stephen Bush van de Financial Times wijdde er onlangs een column aan. Zijn observatie: de Canadese premier blijkt niet alleen beter te zijn in centraal bankieren, campagnevoeren en ijshockeyen dan Bush zelf, hij kan ook nog eens schrijven. Irritant.

Maar Bush maakt een wezenlijker punt. Een punt dat ik in mijn werk telkens weer bevestigd zie.

Vraag me wat de kern is van leiderschap, en ik noem drie dingen:

Eén: verzamel de beste mensen om je heen voor het werk dat gedaan moet worden.

Twee: formuleer met dat team een heldere, compacte visie. Waarom bestaat deze organisatie? Wat leveren we? Voor wie?

Drie, en dit is waar het vaak misgaat: vertel het verhaal. Aan iedereen. Intern, extern. Wat doen we, waarom, wanneer, en met welk resultaat?

Die derde taak wordt stelselmatig onderschat.

Bush fileert in zijn artikel de Britse premier (nog even?) Keir Starmer met chirurgische precisie. Starmer schreef zijn twee belangrijkste speeches van het afgelopen jaar niet zelf. Erger nog: hij nam er later afstand van in gesprekken met zijn biograaf.

Het resultaat? Een regering zonder richting. Ambtenaren die niet besturen maar relaties managen. Niemand die weet wat de baas eigenlijk wil.

Vergelijk dat met Trump, wiens chaotische, rancuneuze toespraken precies weerspiegelen hoe zijn regering functioneert. Of beter: niet functioneert. Medewerkers moeten raden wat hij wil. De resultaten spreken voor zich.

Kortom, je hoeft niet elke toespraak zelf te schrijven. Margaret Thatcher had toneelschrijver Ronald Millar die haar speeches uitwerkte. Maar de kern, het skelet, de richting, die kwamen van haar.

Bush formuleert het zo: een goede leider hoeft mensen niet constant te vertellen wat ze moeten doen. Ze moeten eerst en vooral kunnen anticiperen wat goed werk betekent. En hoe groter en complexer je organisatie, hoe belangrijker het wordt dat mensen begrijpen wat jij wilt, zonder het te hoeven vragen.

Speeches zijn daarvoor een van de krachtigste instrumenten. Of het nu gaat om een toespraak, een maandelijkse update, een Slack-bericht of een nieuwsbrief.

Laat ChatGPT je tekst gerust oppoetsen. Vraag een collega om feedback. Maar de eerste versie? Die moet uit jouw hoofd komen. Uit jouw visie. Uit wat jij wilt dat je organisatie doet en begrijpt.

Niet elke CEO hoeft klassieke filosofen te citeren. Maar elke leider moet een richting kunnen wijzen die anderen kunnen volgen.

Of, in de woorden van Bush: “What truly makes a good speech is one that people can read and then go out into the world with a better understanding of what their leader expects them to do.”

Weet je welkom om van gedachten te wisselen over het vinden en selecteren van de juiste mensen om je heen. Of om over je eigen ontwikkeling van gedachten te wisselen.

Warme groet,

Aege